Bezoek aan het klooster Sion in Diepenveen.

Vrijdag 4 november om 15.00 uur vertrok er een groep van 8 personen naar Diepenveen, naar het klooster Sion. Tegen 17.00 uur waren werden we verwelkomd door broeder Vincensius, die ons het gastenhuis en de abdijkerk liet zien. Het gastenhuis was sinds 2008, toen ik er ook ben geweest wel veranderd.

Er was veel vernieuwd. Nadat we een kamer hadden uitgezocht, ons bed opgemaakt, gingen we naar de vesper om half zes. Na deze dienst stond de koffie klaar en konden we tafel dekken en de broodmaaltrijd gebruiken. Ze zijn vegetariers, dus alleen kaas en "zoet" beleg. Na de maaltijd afwassen en dan naar de dagsluiting om half acht. Vervolgens zaten wie dat wilde nog even bij elkaar met koffie en thee. Het is daar vroeg rustig en we zijn niet te laat naar onze kamer gegaan.

De meesten waren om 04.15 uur weer present om de nachtwake mee te maken. Het is toch een aparte sfeer als je in het donker, alles stil, de poort is gesloten, naar de abdijkerk loopt en daar stil je liedboeken pakt en de kerkzaal in gaat. Die nachtwake duurt zo'n drie kwartier en eindigt met stilte. Je hoeft die stilte niet mee te maken, dan ga je daarvoor naar buiten. Sommigen zijn toen nog naar bed gegaan of zijn bijvoorbeeld gaan lezen op hun kamer. Om kwart over zeven waren we weer present voor de Lauden en Eucharistie. Heel apart om mee te maken, dat je bij de eucharistieviering in de kring met de monniken mocht aanschuiven, ook de hostie kon krijgen en uit de beker mocht drinken. Alleen hadden we wat moeite met wat de priester er bij zei : Dit is Zijn Lichaam. Voor me zelf de zin die wij altijd zeggen er bij gedacht. Dan kunnen we aan het ontbijt. Om kwart voor tien was de volgende dienst de Terts.

Daarna deed iedereen wat zij wilden, naar je kamer, in de bibliotheek lezen, wat rond wandelen in de gastentuin. Dan al weer de volgende dienst (er zijn zeven diensten over de dag verspreid), die was om kwart over twaalf, de Sext, en dan staat er om 12.30 uur de warme maaltijd klaar. Die hoefden we niet zelf te bereiden, dat werd door de monniken gedaan. 

's Middags zijn we met een vijftal een twee uur wezen wandelen in het bos, het was prachtig weer en het bos was zo mooi in allerlei tinten bruin. We hebben op een gegeven moment het hazenpad gelopen, dat was daar uitgezet. We waren alleen niet aan het begin begonnen, want we zijn bij het klooster met toestemming van de monnik een pad ingelopen, waar een bordje "verboden toegang" stond. Maar wij mochten dat negeren. We hebben daar door wel de dienst om 14.20 overgeslagen, de Noon. Als u goed geteld hebt waren dat zeven diensten. Die zijn er iedere dag. Je bent als gast niet verplicht die diensten bij te wonen, maar ze stellen het op prijs als je het wel doet.

Na het middageten vanmiddag kwam er een oude monnik naar ons toe. Hij wasaan het snoeien van de wijnranken geweest en of we wilden helpen met het opruimen van het snoeiafval. Natuurlijk wilden we dat. Het bleek dat er nog maar een klein deel gesnoeid was. Daarvoor moest je op een soort steiger op wieltjes gaan klimmen en op een stoel gaan zitten die daar boven op stond. We vonden dat eigenlijk niet goed voor zo'n oude man, dus hebben Alberdien en Frea maar de rest gesnoeid en wij mochten het groenafval opruimen. Het zag er heel professioneel uit wat zij deden, maar ze waren toch even bang, dat ze misschien te veel gesnoeid hadden en er volgend jaar geen druiven groeien in het klooster. Maar de monnik was heel tevreden blijkbaar, want op zondag kwam hij vragen of we peren wilden rapen en in zakjes bij de poort zetten, dan konden voorbijgangers ze meenemen.

Zaterdag hebben we ook een gesprek gehad met broeder Paulus, waardoor we iets meer leerden van hoe je tot monnik geroepen voelt en het klooster in gaat. Ze willen eigenlijk, dat men niet te jong is, maar al wat levenservaring heeft en het goed doordacht heeft, voordat men intreedt. Ze hebben een periode gehad, dat er wel zo'n 60 monniken waren, maar nu zijn er een veertiental monniken en een tweetal, die nog niet het habijt dragen omdat ze nog niet ingetreden zijn. Toen er zo veel monniken waren sliepen ze op slaapzalen, nu heeft iedereen een eigen kamer. Maar in het gedeelte waar de monniken leven, mogen de gasten niet komen. Vroeger was het een stilteklooster, maar nu wordt er door de monniken wel gesproken, maar niet veel. Er waren op dit moment 5 monniken die boer waren geweest, ook een gynaecoloog. Er waren dus ook monniken die kinderen en kleinkinderen hadden, omdat ze pas op latere leeftijd in het klooster gingen, bijvoorbeeld doordat hun vrouw was overleden en ze zich wilden terug trekken. 

Het was een goed weekend, waarin we elkaar vrij lieten om diensten mee te maken, die je zelf wilde bijwonen. Je kon je op je kamer terug trekken als je dat wilde. Je kon ook een gesprek met elkaar voeren of een boek uit de bibliotheek pakken. We hebben wel allemaal de eucharistieviering mee gemaakt op zondag. Dan is er orgelspel en er is een preek. Een paar van de monniken hebben de opleiding tot priester gevolgd en mogen dienst doen in deze diensten. Er komen dan ook mensen uit de omgeving, dus een vollere kerk. Maar de sfeer blijft vol rust, met af en toe stilte om over iets na te denken. Na de Noon vsan zondag zijn we weer gesterkt richting Leek/Tolbert vertrokken.

We hebben een kaart met groet achter gelaten voor ds. Kest Jelsma die met een groep uit Ommen woensdag 9 november zich terug trok in het klooster Sion.

Auteur en fotograaf : Hanny Zwijgers